چپ فانتزی

رضا براهنی: ساواک مرا به پنکه سقفی بست و درحال چرخش به من تجاوز کرد‼

پا نوشت:

ادعای فانتزی رفیق #رضا_براهنی که به روزنامه نیویورک تایمز رسید و سپس در شبکه های اجتماعی نیز به ریشخند گرفته شد، تنها گوشه طنز این کارتون می باشد که مصداق بسیاری از مدعیون جهان وطن و تجزیه طلب است.

اما چیزی که بیشتر مورد نظراین طرح هست، تصویر چپ اسطوره های از این قماش هست که بر «چینه» ذهن نا آگاه این روشنفکر نما ها و طرفدارانشان نقش بسته است. تصویر یک چریک بی رحم و خشن آرژانتینی به نام ارنستو چه گوآرا که امروزه، رفقا از چینه اتاق به دیوار و پرفایل مجازی خود انتقال داده اند.

تصویر ال چه یا افرادی مانند خسرو روزبه و یا چپ سبیل دیگری را به عنوان اسطوره خود در پروفایلشان معرفی می کنند و در باره انسانیت و حقوق بشر چپ فرسایی می فرمایند. شعبان جعفری را بی مخ می نامند و از شقاوت و آدمکشی او مرثیه ها می بافند.

شاید تنها خصلت خوبی که چگوارا داشت و تنها خصلتی است که مریدانش از او تقلید نمی کنند، صداقت نسبی او بود! ؛به این معنی که، «ال چه»  بی رحمی ها و مقداری از کارهای زشت و جنایاتش را در نامه ها و خاطراتش اعتراف کرده،گرچه با افتخار!

چگوارا در آوریل ۱۹۶۷، درحالی که از روی تجربه صحبت می‌کرد، عقاید قاتلانه‌اش درباره عدالت را در “پیغام به (نشریه) ترایکانتیننتال” جمع بندی می‌کند: “نفرت بعنوان عنصر مبارزه؛ نفرت بی تساهل نسبت به دشمن، می‌تواند انسان را فراتر از محدودیت‌های انسانی سوق دهد، و اینگونه او را به یک ماشین کشتار موثر، خشن، گروهی و خونسرد تبدیل ‌می‌کند.”

یا شاملو شاعر معتاد چپ مغز به این اعتراف می کند که مدح خسرو روزبه در شعرش از روی نا آگاهی بوده و آن شعر را پس می گیرد.

احمد شاملو وقتی مطلع شد ترور محمد مسعود کار خسرو روزبه بوده با خشم نوشت:
«مناسبت این شعر – اعدام خسرو روزبه – برای همیشه منتفی است. بشر اولیه‌ ‌ای که تنها برای ایجاد بهره‌برداری سیاسی حاضر شود در مقام جلادی فاقد احساس، دست به قتل نفس موجودی حتا بی‌ارج‌تر از خود بیالاید تنها یک جنایت‌کار است و بس. تایید او، به هر دلیل که باشد، تایید همهٔ جلادان تاریخ است. متاسفانه بسیار دیر به اقاریر این شخص دست یافتم.»

ولی کماکان رفقای امروز، کاسه داغ تر از آش هستند و در جو چریک بازی!