زن از دیدگاه اسلام

(وبلاگ مسدود شده قبلی نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم فروردین 1392)













در نظام معیشتی اسلام، زنان تنها از طریق تن فروشی اما (اسلامی) ارتزاق میکنند. محل درآمد زنان در اسلام خدمات جنسی است.

در اسلام هیچگونه راه و روشی برای گذران زندگی زنان و کسب درآمد آنها برای مخارج روزمره به جز فاحشگی متصور نشده اند، البته توصیه هم به تن فروشی نشده. شغل و حرفه ی زنان در اسلام و قرآن روسپی گری است. خدمتکاری برای شوهر و یا ارباب والبته نگهداری از فرزندان آنها که به خودی خود و بدون ارائه سکس هیچگونه دستمزدی ندارد.

در اسلام زنان از دو قسمند، زنان آزاد و کنیزان،که در بطن آن هیچ تفاوتیبا هم ندارند حال آنکه معنای آزادی برای هر کسی واضح و کاملا آشکار است.













کنیز که وضعیتش معلوم و تکلیفش روشن است. کنیز برده ای است خریداری شده و یا به غنیمت گرفته شده در غزوات و جنگهای تجاوزکارانه مقدس اسلام که دارای هیچ اختیار و انتخابی نیست و جانش موهبتی است که از جانب اربابش به وی ارزانی شده است. کنیز در قبال خدماتی که به ارباب خویش میدهد اعم از سکس و خدماتی که برای سرگرمی در بین اعراب مرسوم است که همان لوندی در جشن هاو شهوت رانی های مرسوم است فقط و فقط خوراک روزانه خود را دریافت می کند و هیچ حق دیگری ندارد .

اما زن آزاد به زنی گفته می شود که برای ارتزاق و گذران زندگی از این امتیاز برخوردار است که ظاهراً مرد مسلمان متجاوز به خود را خود برگزیند و به اختیار به تن فروشی تن دهدکه همان( نکاح اسلامی)است . همین میزان از اختیار و انتخاب نیز در جوامع مرد سالار و نظام دیکتاتوری مردانه و اسلامی توسط پدر و یا سرپرست شرعی زن نادیده گرفته می شود و زنان جوان و بویژه دختران باکره بالاجبار به ازدواج هایی ناخواسته تن می دهند.

در اسلام سعی شده است که به هر میزان که ممکن است از سن ازدواج زنان بکاهند تا زمان بهره برداری جنسی از آنان افزایش یابد و البته لذت نزدیکی به طرق اسلامی ، محمد تازی خودرا با عایشه در سن شش سالگی و سپس در نه سالگی ارضاء مینمود و البته که در کتاب تحریرالوسیله از خمینی به عشق بازی با نوزاد شیرخواره هم توصیه شده است که این عمل در جامعه امروز بیماری خطرناکی است و فرد را به زنجیر میکشند .

مسلمانان که بطور بی امان به تفسیر مشغولند، زمانی که از زنبارگی و شهوترانی پیامبر اسلام سخن به میان میآید دلیل ازدواج های متعدد و شهوترانیهای های او را کمک به زنان بی سرپرست عنوان می کنند.

گویی کمک مالی و یاری رساندن به زنان بی چیز و فقیر بدون جماع با ایشان ممکن نیست. توجه به این نکته نیز ضروریست که تعبیر « زنان بی سرپرست » فی نفسه توهین آمیز بوده و زنان را صغیر و سفیه و نابالغ دانسته و بدون وابستگی به مرد و به عنوان انسان کامل و مستقل به رسمیت نمی شناسد. زن در نگاه اسلامی و قرآنی در حقیقت به مثابه زائده ای است که به گرداگرد عضو جنسی زنانه شکل یافته است و لاجرم به اکراه و اجبار به صورت طفیلی مرد می بایست تحمل شود.

مرد مسلمان با پرداخت مهریه، زنی را می خرد و با پرداخت نفقه، وی را به مانند کالای جنسی و خدمتکار شخصی به خدمت می گیرد. ( نساء 21 و 24)

حتا فرزندانی که از ازدواج های اسلامی بوجود می آیند متعلق به مرد بوده.صیغه نیز که در مذهب شیعه مورد احترام بوده و به شدت تشویق و توصیه شده است به منزله ی کارخانه ی فاحشه سازی است و یکی از راه هایی است که زنان میتوانند لقمه نانی به کف آورند که از گرسنگی به تن فروشی غیر اسلانی روی نیاورند. گویی نمیتوانند در جامعه مشارکت داشته باشند و با استفاده ازتواناییهای خود امرار معاش کنند.

اساساً درنگاه مبلغین دینی صحبت از صیغه صحبت از فاحشگی اسلامی نیست و این نکته که صیغه خود ترویج فاحشگی است ازسوی منتقدین بی مورد و مضحک است. زیرا که زن در بینش اسلام و قرآن دقیقاً همان فاحشه است و تن فروش و روسپی است. چون قابل تصور نیست که هیچ زنی بدون دریافت دستمزد به جماع با مردی درآید. حتماً باید با مبلغ معلوم و مدت معلوم این عمل صورت گیرد.

نکته ی تأسف آور این است که هرگاه زنی با مردی دلخواه خود آزادانه بیامیزد و از سر عشق و علاقه و احترام متقابل بدون هیچ چشمداشت مادی و مالی به وی بپیوندد و عاشقانه و بنا به نیاز طبیعی عشق بورزد، آخوند اسلامی و قرآن وی را هرزه و فاحشه و زناکار می خوانند و مستوجب تنبیه و تازیانه و سنگسار می دانند.

قابل توجه است که تنها رابطه و مشارکت اجتماعی زن در اسلام منحصر به زمانی است که مورد معامله قرار می گیرد.( البته زن آزاد و نه کنیز و برده.) به بیان دیگر زن تنها در یک مورد و فقط به هنگام فروش سکس و چک و چانه زدن بر سر قیمت ارائهء خدمات جنسی( مهریه، نفقه و اجرت المثل) است که مورد گفتگو قرار می گیرد. از آن پس، یعنی پس از انعقاد قرارداد فی ما بین زن بهپستوی خانه و مطبخ باز می گردد و وظیفه ی شرعی وی حفاظت و مراقبت از خویش به عنوان ناموس (کالای) شوهر و


یا مایملک هر مردی است که از طریق قرارداد صیغه، وی را خریده است. در جوامع مردسالار و عشیره ای همین میزان رابطه یاجتماعی نیز توسط پدر و پدربزرگ و برادر از زن دریغ گردیده و زن غیاباً خرید و فروش می شود.

در جوامع انسانی زنان خود قادرند تا برای مایحتاج خود کسب درآمد کنند و اگر هم قادر به کار نباشند از خدماتی که حکومت و خدمات اجتماعی نظیر بیمه بیکاری ارائه میکنند استفاده میکند و این جداسازی دین از حکومت و فرستادن اسلام افراطی به کنج خانه است که برای زنان حرمت و احترام ببار می آورد و باعث پیشرفت هر چه بیشتر جامعه میشود، چراکه از جامعه از تمام پتانسیل خود برای پیشرفت استفاده میکند و نه فقط از مردان و نیمی از جامعه .